Nog zo’n bekend gezicht achter de verkooptafels van de Retrofietsbeurs Dessel: de 69-jarige Mieke Smeulders uit Roosendaal. Samen met haar man Jan is ze al vele jaren present. Naast haar passie voor muziek en het bezoeken van concerten, heeft de retrofietsbeurs een speciaal plekje in haar hart gekregen. 

De liefde voor de retrokoers is voor Mieke, moeder van vijf kinderen en zeven kleinkinderen al vroeg begonnen. “Eigenlijk vanaf mijn kindertijd en om precies te zijn toen Benoni Beheyt in 1963 wereldkampioen werd op dat veelbesproken WK waar hij Rik van Looy klopte. Dit was voor mij de trigger tot verzamelen van alles van Benoni en Groene Leeuw, het merk waar Beheyt toen op reed. Waar ik ook heel blij om ben is dat mijn plakboek van toen ik kind was nog bij mijn ouders lag en terug in mijn bezit is.”

De eerste kennismaking met de retrobeurs in Dessel verliep via oprichter Hein Senders. Daar heeft ze nog een leuke anekdote over te vertellen. “We kenden Paule en Hein al vluchtig, maar toen Jan Eroica in Italië ging rijden, kwamen we ons hotel uit en wie zagen we daar? Paule en Hein! Dat was een leuke verrassing. ’s Avonds zijn we toen een keertje gaan eten en toen vroeg Hein, zelf met het vliegtuig, of we met de auto waren en of we nog plek over hadden om wat spullen die hij gekocht had mee te nemen. Onze camionette was bijna leeg. Hein is dan verder op jacht gegaan en we konden met een propvolle camionette terug naar huis.”

De beurs in Dessel spreekt Mieke altijd erg aan. Het meest bijzondere vond ze de editie van 2017, krap een maand na het overlijden van de oprichter. “Vooral het respect naar Paule toe, dat ze de beurs toch verder deed zoals -vermoed ik- Hein dit gewild zou hebben. De herinneringen aan Hein die dag, je voelde hem er gewoon bij.”

Van de twaalfde editie gaat ze ook weer genieten. “Pure nostalgie is het, op een leuke locatie. En dat de beurs er al zo lang is, blijft ook speciaal. Het is altijd vroeg uit de veren om zo vlug mogelijk daar te zijn. Bij binnenkomst heb je steeds een apart gevoel van, ‘yesss, we zijn er weer’. Ook zalig om weer de andere standhouders terug te zien, even snel bij een aantal goedendag gaan zeggen en dan beginnen uitpakken zodat we op tijd klaar staan. Vele bezoekers kunnen niet wachten en staan buiten voor de deur te trappelen. In een mum van tijd is de zaal gevuld met bezoekers en is het direct een gezellige bedoening. Ook bij de bezoekers zijn natuurlijk een aantal bekenden. Dat is altijd een leuk weerzien, want je ziet ze alleen op de beurzen. Een knuffel hier, een gezellige babbel… Dat is het leuke aan de beurs. Je bent bezig met je hobby, ziet bekenden en leert weer nieuwe mensen kennen. En bovenal, de sfeer. Je ademt het wielrennen. Naar het einde toe een wijntje en dan na een halfuurtje weer beginnen inpakken. En als alles terug in de camionette is, als vaste afsluiter, nog iets drinken met Paule. Dan moe maar voldaan terug naar huis.”

Mieke en Jan zijn door het jaar heen op zo’n vijf beurzen present. “Heel jammer dat die in ’t Kuipke in Gent er niet meer is. Wat dat betreft is er wel wat veranderd. Jaren geleden is er een periode geweest dat het rijden met een retrofiets een echte hype was. Ook vele studenten reden toen op een oude koersfiets en kwamen naar beurzen voor onderdelen. Bij aankomst was het soms al een gekkenhuis. Je deed de deuren van de camionette nog maar open en er kwamen al mensen af om te zien wat je bij je had. Zo hadden we eens twee Engelsen die er als de kippen bij waren. Ze wilden allebei een -naar onze smaak- verschrikkelijk lelijk frame kopen, wat ook niet echt speciaal was. Het werd bijna ruzie wie nu het frame mocht kopen. In die periode kwamen er ook veel Duitsers en Engelsen naar de beurzen met een goed gevulde portefeuille. De laatste jaren is het ook opvallend dat vroegere bezoekers nu zelf als standhouder komen.”

Ondanks de veranderingen, blijft Mieke genieten van de retropracht. “De hype van jaren geleden is dan wel voorbij, maar er is nog steeds een grote opkomst van bezoekers. De echte retroliefhebber van koers en alles wat er mee te maken heeft, die blijft komen. De verkoop loopt goed, maar het is ook logisch dat er minder verkocht wordt. Veel echte liefhebbers hebben geen plaats meer om er nog wat bij te zetten, want de meesten hebben al een flink aantal retrokoersfietsen. Vroeger werden er ook veel onderdelen verzameld, maar dat is ook minder. Nu zijn de meesten tevreden als ze wat reserveonderdelen hebben en komen ze naar de beurs om bepaalde dingen te zoeken en voor de geweldige sfeer. En natuurlijk gaan ze dan dikwijls toch weer met een aantal zaken naar buiten waar ze niet voor kwamen. Want als echte retroliefhebber blijft het kriebelen, die koers, dat gevoel.”